سلام تهران، امروز 22 بهمن است

چه جلد شناسنامه ات کهنه باشد چه نو فرقی ندارد امروز روز همرنگ شدن من و تو است.

 امروزحتی چهره غبار آلود شهر هم دیده باز کرده برای دیدن تو.

و امروز روزی است که من و تو به بهانه یک چیز می آییم تا ما شویم و این بهانه، بهانه است به درازای 33 سال .

آسمان هم بار دیگر آبی شده تا قرمزی شعار تو را ببیند و انگار حتی سیاهی  دوده های شهر هم تاب زلالی تو را نداشته است که اینگونه پا به فرار گذاشته است و چه با شدت باد می وزد برای رساندن پیام تو به گوش جهانیان.

امروز تو و من و او با عقبه 33 سال خاک و خون و مقاومت شدیم چشم نواز قاب شیشه ای لنزها و دوربین ها و اگر آن ها هم نباشند این کوچه ها و خیابان ها دیگر یاد گرفته اند که باید حضور را در خود ضبط کنند.

قبلا فکر می کردم باید خیلی عمر کرده و دنیا دیده باشی تا بدانی وحدت چیست و یا باید داستان پیرمرد و موعضه اش با ترکه های چوب به پسرانش را خوانده باشی تا بفهمی وحدت یعنی چه، اما نه امروز فقط باید خوب دیدن را بلد می بودی که چگونه رنگ ها، مسیر ها، صداها و چهره ها و سن های مختلف می رفتند به سمت بک نقطه و آن هم ازادی بود و چه زیبا آزادی در قلب این جمعیت قد علم کرده بود و همانند مشتی بود بر دهان مجسمه آزادی و چه قدر راه است از این آزادی تا آن آزادی، راهی به اندازه گذر از خون یک ملت .

در بین این هم صدایی ها اما یک صدا خالی بود و حاج بخشی نبود که باز هم به این جمعیت ماشالله بگوید اما من به حتم می دانم طنین صدای او در گوش همگان بود.

و چه خالی بود دستان مصطفی احمدی روشن برای گرفتن دستان علیرضا و آرمیتا این دفعه هم  باید دستان مادر را می گرفت برای رفتن و دانشجویان این بهمن هم باید بدون دو استاد خود می آمدند.

اما این تنها آمدن یک ملت برای یک آرمان نبود و من می دانم امروز جهان اقتدا به تو کرد، به تو 22 بهمن، می دانم جوانان بحرین، مصر، لبنان، فلسطین هم امروز لبیک گوی تو بودند و در آرزوی اینکه نسیم بهاری این بهمن هم به دیار آن ها بیاید و چه کسی دیده که زمستان باد بهاری داشته باشد به جز زمستانی که سرمای آن با خون شسته شده باشد.

بدر و خیبر امروز دیدنی بود و تو ای محسور شراب قدرت خود نمی دانی اصلا بدر و خیبر چیست و بهتر است در همان توهم تحریم خود بمانی اما بدان تحریم بزرگ تر برای توست و آن هم نبودن قلب های ملت ها با توست و چه حیف که تو اصلا طعم این را هم نچشیده ای.

و اما من که امروز برای اولین بار 22 بهمنی شدن را درک کردم و چه حسرت بر سالهای از دست رفته ام که بدون تو، 22 بهمن سپری کردم ولی چه شیرین بود امروز برای اولین بار هم گام شدن با یک ملت، این مسیر همان مسیر همیشگی ام بود اما امروز آن را با یک ملت به پشتوانه یک آرمان عظیم طی کردم و چه دیر فهمیدم این ملت و این آرمان را که 33 سال قبل اگر کسی برای آن در همین خیابان فریاد می زد برای رهایی امروز من از دست منیت خودم بود و امروز تازه فهمیدم فدا شدن یعنی چه امروز که یکپارچگی را دیدم فهمیدم تمام این مدت این تو بودی که از این ها به بهانه روشنفکر بودن و تجدد خواه بودن به بهانه کهنه شدن و نخ نما شدن این افکار دور بودی و آن کسی که داشت در طی زمان هضم می شد تو بودی نه این ملت و آرمان هایش و چه شکر که ایستادگی این ملت به خون گره خورده است و چه شکر که این کشور و ملت و آرمان و پیشرفتش هنوز خار است در چشم استکبار که به جز کشتن برای او راهی باقی نگذاشته است و ممنونم از تو آرمیتا که نبودن پدر را برای اینکه شاید لحظه ای من به خودم بیایم تحمل می کنی از تو علیرضا کوچولو با جون و دل سپاس گزارم که انتظار بازگشت پدر از ماموریت بهشت را تاب می آوری تا من تا من کمتر از نیم من بفهمم که دست مجروح سکان دار این نظام در انتظار ید بیضایی است تا امانت الهی را به او بسپارد.

پایگاه صالحات - حجت الاسلام دانشمند : اگر من از مظلومیت رهبر بگویم شاید دلتان خون بشود ، خیلی مظلومند ایشان .

این موضوع را من با یک واسطه می گویم . با یکی از محافظ های آقا در حرم امام رضا روبروی ضریح ، دو به دو با هم بودیم .

گفتم از آقا چه خبر ؟

میگفت ما روزهای دوشنبه ، ( این را میگفت و گریه میکرد ) می رویم سرکشی میکنیم به خانواده شهدا . آقا می فرمودند به خانواده شهدا نگویید که ما می آییم که به زحمت نیافتند .

یک ربع قبل آقا در ماشین هستند ما درب میزنیم و میگوییم آقا می خواهند تشریف بیاورند منزل و یک سلام و علیکی با مادر و پدر شهید نمایند .

یکبار رفتیم درب خانه دو شهید ، من خودم رفتم دیدم درب باز است و آب و جارو کرده اند . درب زدم ، مادر شهید آمدند دم درب و گفتند : آقا کو ؟

گفتم : کدام آقا ؟

گفت : مقام معظم رهبری کجاست ؟

گفتم : شما از کجا می دانید ؟

شروع کرد به گریه کردن ، گفت دیشب خواب بچه هام را دیدم ، بچه ها آمدند گفتند خوش بحالت ، فردا سید علی می خواهد بیاید خانه تان .

به اینجا که رسید ، مقام معظم رهبری هم رسیدند به درب خانه .

هنوز  تو گوش اسمان این شهر  نوای سینه زنی ها و روضه خونی های محرم  بود   که ناگهان نهیب انفجاری تو ی خیابون سید خندان رو به خودش دید.

اسمون این شهر دید عزاداری  که هنوز پیرهن سیاه عزای مقتداش به تنش بود خانوادش رو عزا دار جای خالی خودش کرد.

آره، این روزا اسمون این شهر خیلی چیزا به خودش دیده.اما نمی دونم چرا هنوز تونسته تاب بیاره

اسمون این شهر گریه و هقق علی زمانه رو تو روز اربعین دیده.سیدی که اقامه عزا می کنه و توی چشمای پر صلابتش غم موج می زنه.

حالا می فهمم چرا اسمون شهرمون این روزا سیاه پوشه.اره بذار به خیال خام خودشون فکر کنن بنزین ساخت داخله یا ازبست تو لنت ترمزهاست که اینطوریاست. اما من حال آسمون رو می دونم.اسمون چه طوری می تونه ابی باشه در حالی که سید ما آقای ما این روزا شهید داده.تهرانی مقدمی که هر قولی به اقا داده بود عملی اش کرده رفت ،مصطفی رو ازمون گرفتن.دل اقای پر صلابتمون غم داره اما  انگار این دل حسینی باید غم خوار زمانه باشه.فقط دل پر صلابت حسینی او هست که می تونه هم غم رو در دلش نگه داره هم ایستادگی و پایداری رو، و غمشو نگه داره بذاره اشک بشه روی گونه هاش بغلطه روی محاسن سفیدش و تقدیم مقتداش کنه و بگه سید ما اقا ما دعا کن برای ما.

می دونی باید غبطه خوردنو خوب بلد باشی وقتی علیرضای چهار ساله با یه غروری روی پاهای این مرد آسمونی می شینه و از تو چشماش می شه خوند که می گه بابا ببین مرد شدم.

باید غبطه خوردنو خوب بلد باشی که امانت داره فاطمه پاشو بذار خونتو،پسر چهار ساله رو تو بغل محکم بگیره و ببوسدش.

آره دنیا،آره اصغر سینما،اره لیلا جدایی،آره خودشیفته فروختگی، باید غیطه خوردن بلد باشی و باید بدونی به چی غبطه بخوری.باید بدونی این روزا آره جایزه می دن صدتا بهتر از گلدن کلوپ و اسکار،فرش پهن می کنن قرمز تر از اونی که تو داری پهن میکنی و عکس می گرن و تو فیس بوکی میذارن جهانی تر از فیس بوک تو.آره این روزا، روزای بدر و خیبر ماست روزای جایزه گرفتن ماست حیف که غبطه خوردن بلد نیستی!حیف که حریص نیستی!حیف که خیلی کوچکی به اندازه لنز چند میلی متری مجله مادام فیگارو حیف

پ.ن۱: راستی آقا علیرضا خان رفتی نشستی رو پای آ.سید علی اما نگفتی بوی یاس مادر رو می داد یا لاله ی لب تشنه پرپر

پ ن۲: راستی اینا نصف غبطه خوردنه،غبطه خوردن بزرگه اونجاست که معلم کلاس اول علیرضا بگه بنویس بابا،بعد علیرضا هم می نویسم بابا آ.سید علی

دو راهی، دو راهی مدینه و عراق است و کاروان همان کاروان چهل روز پیش، خمیده تر و نحیف تر. باز می ایستد و به دوراهی می نگرد میر کاروان. در افق چشمانش می گذرد حادثه ها، تمام حادثه هایی که مانند صاعقه ای مرگ بار، جرقعه ای سوزاننده بر تن این کاروان عزت گذشت.

دشت دیگر ساکت نیست،ناله هایی به آسمان می رود که گوش افلاکیان و قدوسیان را می خراشد و دیگر دلیلی برای فرو بردن بغض نیست چون تازیانه ها دیگر بر سر این عشاق درد کشیده نیست.

کاروان می گرید و فغان و اشک سر می دهد در حالی که دیگر نیست کودک سه ساله همراه این کاروان. و چه شکر نیست و سینه ی کوچک او لایق عروج بود و غم و سوز برای جان سخت تری دیگری خود را تیز کرده بود،اری انگار سهم عمه ی این کاروان سهم سینه ی دریایی او بود تیر غم و عزا. و حال باید دشت ساکت و خفه شود و باد از وزش بیفتد و زمین از گردش باز بایستد چون شیر زنی دارد لب به آه باز می کند و دنیا از حرکت باز می ایستد تا ظبط کند در خود سوز دل این داغ دیده را.

و چه بگوید سید ساجدین و چه طور کلمات می توانند حمل کنند شدت درد را بدون خم شدن شکستن.آه کمر خم می کند در مقابل این قدسیان.

اما کلمات باید دوام بیاورند و حمل کنند بار این غم را تا در گوش تاریخ بشر ثبت شود که چه کرد این  دندان درنده دنیای پست فانی با لطافت گل همیشه بهار بهشتیان روی زمین.

آری رباب فغان به سر بده اه بکش و ناله بزن و بطلب طفل ذبح شده ات را بگذار تا کر شود گوش سخفیان و گرگ سرشت بگذار تن فرسوده تاریخ ظبط کند و به گوش آیندگان برساند که ریختند خون پاک و زلال فرزندان بانوی دو عالم را

خواهر دیگر تاب ندارد و بر زمین می افتد چشمان آسمانیش نمی تواند دنیای بی حسین را ببنید. بسته می شود و بر زمین سرد از شرافت و داغ از کینه می افتد.

کلمات دیگر تاب ارانه ندارد و من می بینم که کمر غم دارد خم می شود پس بهتر از تا زمین متلاشی نشده است خاموش شوم

به بوی پیراهن یوسف آمد اینجا / و کرخه کرخه دو رود از دو چشم تر دارد/

که هیچ تسلی نمی دهد انگار/به دختری که به دل حسرت پدر دارد/

پدر تو عشق منی هیچ کس مرا هر گز/نمی تواند از این عشق برحذر دارد/

پدر بلند شو این خاک سردو یخ زده است/برای سینه ات این سوزها ضرردارد

خدایا طاقت و صبر بده

این دل نازک طاقت بلای عظیم ندارد

خبرنامه دانشجویان ایران" رفع فیلتر شد

خبرنامه دانشجویان ایرانی که چندی پیش فیلتر شده بود، از صبح امروز رفع فیلتر شد.